اعجازی برای رفع جای بخیه!

باقی ماندن جای عمل جراحی روی پوست یکی از دلواپسیهای رایج همه کسانی است که خواستار اعمال زیبایی هستند! ممکن است شما هم تا کنون با اشخاصی مواجهه شده باشید که بینی‌شان با جراحی شکل بسیار زیبایی پیدا کرده ولی وقتی از نزدیک به آنها نگاه می‌کنید جای عمل زیر پره‌های بینی‌شان کاملا نمایان است و به اصطلاح «توی ذوق می‌زند»! به هر حال با ایجاد هر زخم یا برش عمیق روی پوست جای آن تاحدودی باقی می‌ماند اما امروزه راهکارهایی معرفی شده‌اند که با کمک آنها می‌توان جای زخم و بخیه را به حداقل برسانید. دو نفر از بهترین متخصصان پوست ایران در این مورد به شما توضیح می‌دهند.

انتظار معجزه نداشته باشید!

امروزه روش‌های مختلفی برای بهبود ظاهر جوشگاه وجود دارد که بیشتر آنها در كلینیك‌های پوست و با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود. فقط برای ترمیم اسكارهای شدید مثل سوختگی‌های وسیع نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان است. روش‌های جدید می‌توانند تغییراتی در طول، پهنا یا جهت جوشگاه ایجاد کنند یا جوشگاه‌های فرورفته را بالا آورند و انواع برجسته را مسطح كنند اما هیچ‌گاه جوشگاه را كاملا از بین نمی‌برند و هیچ روش جادویی وجود ندارد كه پوست را به وضعیت اولیه بازگرداند. علاوه بر این، روش‌های اصلاح جراحی خود می‌تواند آثاری در پوست بر جای بگذارد كه البته بهتر از جوشگاه اولیه است. همچنین باید به یاد داشته باشید رنگ جوشگاه را نمی‌توان تغییر داد، اگرچه با گذشت زمان كمرنگ‌تر می‌شود.

اصلاح جوشگاه با جراحی!

برداشتن جوشگاه با جراحی مناسب‌ترین روش برای جوشگاه‌های پهن یا طویل است. در این روش جوشگاه‌های پهن را می‌توان برداشت و دوباره بخیه كرد به نحوی كه خط جوشگاه باریك‌تر شود. در مورد اسكارهای طویل نیز جراحان پوست از برش‌های نامنظم استفاده می‌كنند تا خط جوشگاه را كوتاه‌تر نشان دهند. گاهی اوقات با جراحی می‌توان جهت یك اسكار را طوری تغییر داد كه تمام یا قسمتی از آن در مسیر خطوط طبیعی پوست قرار گیرد و كمتر به چشم بیاید. با همین روش می‌توان جوشگاه‌ها را به مناطقی كه كمتر به چشم می‌آیند (برای مثال لابه‌لای خط رویش مو یا خط محل تلاقی بینی و گونه‌ها) منتقل كرد تا دیده نشوند.

پوست‌تان را بسایید!

سایش پوست (درم‌ابریژن) روش مناسبی در اصلاح جوشگاه‌های ظریف است. در این روش از یك ابزار مثل برس که به سرعت می‌چرخد یا لیزر برای برداشتن لایه‌های سطحی پوست استفاده می‌شود. در واقع روش‌های مختلفی برای سایش پوست وجود دارد اما نتایج آنها تفاوت زیادی با هم ندارد. دست ماهر یك متخصص پوست است كه ماشین را هدایت می‌كند و با به كار بردن آن در جهت‌های صحیح سطح پوست می‌تواند جوشگاه‌ها را بدون اینكه جوشگاه جدیدی بر جای بگذارند، از بین ببرد. معمولا توصیه می‌شود سایش پوست روی تمام صورت یا تمام گونه انجام شود زیرا انجام آن تنها در یك منطقه كوچك پوست، باعث تمایز آن از سایر نقاط می‌شود.

اگر جوشگاه اولیه سطحی باشد، یك بار سایش كافی است اما در مواردی كه ضایعات عمیق و وسیع هستند، لازم است این عمل چندین بار تكرار شود. سایش پوست بیشترین تأثیر درمانی را در پوست صورت دارد و در نواحی دیگر بدن احتمال كندی ترمیم، بر جای ماندن قرمزی یا حتی جوشگاه بعد از عمل بیشتر است. بعضی از پزشكان برای كاهش درد سایش، تمام سطح پوست را با یخ سرد می‌كنند و بعضی دیگر بی‌حس‌كننده‌های موضعی یا انواع داروهای مسكن‌ را به‌کار می‌برند. بیماران معمولا2تا 3 هفته بعد از عمل و گاهی حتی پس از یك هفته می‌توانند سر کار خود حاضر شوند.

بهبود اسکار فرورفته با تزریق!

تزریق فیلر مانند ژل استاندارد یا چربی خود فرد به داخل جوشگاه، فرورفتگی‌های آن را پر كرده و هم‌سطح پوست اطراف می‌كند. مقدار ماده تزریق شده بستگی به اندازه و سفتی اسكار دارد. بهبود با این روش فوری است اما اغلب نتایج به طور دائمی باقی نمی‌ماند. تزریق كورتیكوستروئیدها هم در نرم كردن جوشگاه‌های سفت (گوشت اضافه) كاملا موثر است و باعث كوچك و مسطح شدن آنها می‌شود.

پیوند پوست چگونه انجام می‌شود؟

در این روش به كمك یك وسیله ظریف و مدور، پوست از قسمت جوشگاه برداشته می‌شود و پوست سالم (برداشته شده از پوست پشت گوش) جایگزین آن شده، سپس محل پانسمان می‌شود. 5 تا 7 روز بعد از عمل هم ضایعه جوش می‌خورد. البته در محل پیوند نیز جوشگاهی باقی می‌ماند كه از جوشگاه قبلی كمتر مشخص است. منجمد كردن لایه‌های فوقانی پوست هم گاهی حجم جوشگاه را كاهش می‌دهد. این روش به‌طور عمده در درمان جوشگاه‌های برجسته شانه و پشت، ناشی از جوش غرور جوانی به كار می‌رود.

لایه‌برداری مناسب چه کسانی است؟

در این روش به كمك یك ماده شیمیایی لایه سطحی پوست برداشته می‌شود تا صاف‌تر به نظر برسد و یكنواخت شود. لایه‌برداری بیشتر در پوست صورت استفاده می‌شود و در جوشگاه‌های سطحی مفیدتر است. همچنین در درمان جوشگاه‌های فرورفته آکنه و جوشگاه آبله‌مرغان نتایج خوبی همراه دارد. در درمان آسیب دیدگی‌های پوستی ناشی از نور آفتاب و تغییرات رنگی پوست هم اغلب از لایه‌برداری شیمیایی استفاده می‌شود.

کدام لیزر موثرتر است؟

لیزرهای مختلفی در درمان جوشگاه به كار می‌رود و بر اساس نوع جوشگاه باید دستگاه لیزر مناسب انتخاب شود. باید توجه داشت درمان با لیزر معمولا كامل نیست و امكان بازگرداندن پوست محل جوشگاه به حالت پوست طبیعی قبل از آسیب وجود ندارد. لیزرهای معمول برای درمان اسکار شامل لیزرهای PDL , fractional or conventional Co2 می‌شوند.

بخیه بیشتر؛ جای عمل کمتر!

نواحی گردن، سینه، پشت و قسمت ابتدایی اندام فوقانی بیشترین احتمال ایجاد گوشت اضافه یا کلوئید را دارند. کسانی که در خانواده‌شان سابقه کلوئید وجود دارد، بیشتر دچار گوشت اضافه پس از جراحی می‌شوند. برای کاهش احتمال باقی ماندن جای زخم، جراحی باید به‌درستی و با دقت انجام شود؛ طوری که کمترین آسیب به بافت وارد شود. همچنین برش باید در جهت خط‌های پوستی صورت گیرد تا فشار روی زخم کمتر شود. شاید گمان کنید هرچه تعداد بخیه‌ها بیشتر باشد احتمال باقی ماندن جای آن افزایش می‌یابد اما این موضوع صحیح نیست و عکس آن حقیقت دارد. در واقع هرچه تعداد بخیه‌ها بیشتر باشد، فشار روی زخم کمتر می‌شود و زخم یکنواخت‌تر پخش می‌شود در نتیجه احتمال جا ماندن اثر زخم روی پوست کمتر می‌شود.

اگر جای زخم‌تان قرمز مانده …

استفاده از کرم‌های ترمیم‌کننده زخم و همچنین جلوگیری از ایجاد عفونت و باز شدن زخم می‌تواند احتمال ایجاد گوشت اضافه را کاهش دهد. مصرف این کرم‌ها باید در هفته دوم به محض کشیده شدن بخیه‌ها شروع شود و بین چهار تا شش هفته ادامه یابد. توجه داشته باشید اگر قرمزی جای جراحی بیشتر از چند هفته باقی بماند باید حتما به پزشک مراجعه شود تا بتواند از ایجاد برجستگی و گوشت اضافه جلوگیری کرد.

روغن نارگیل و ماساژ فایده‌ای ندارد!

استفاده از روغن‌های مختلف مثل روغن نارگیل تاثیری در جلوگیری از ایجاد گوشت اضافه ندارد. در این زمینه استروئیدها، پمادهای کورتونی و لیزر PDL بیشترین تاثیر را دارند. در مواردی هم که گوشت اضافه ایجاد می‌شود می‌توان از آمپول‌های کورتون، داروهای شیمی‌درمانی و … داخل ضایعه استفاده کرد. ماساژ زخم هم در محو شدن گوشت اضافه تاثیری ندارد. علاوه بر این چسب‌های مخصوصی وجود دارد که برای ترمیم بهتر و جلوگیری از ایجاد گوشت اضافه به کار می‌روند به‌خصوص اگر قرمزی جای اسکار مدت طولانی باقی بماند. البته این چسب‌ها بهتر است توسط پزشک تجویز شوند.

نه راه برای شکست دادن چاقی

در جوامع امروزی به دلیل تغییرات نوع تغذیه و کاهش فعالیت های فیزیکی چاقی به یک مشکل عمده در بسیاری افراد تبدیل شده است. اما آیا چاقی پایان راه است یا می توان با ترفندهایی بر آن غلبه کرد.ما در این مطلب به بیان 9 روش شکست دادن چاقی می پردازیم.

1- از سلامت جسمی خود آگاه شوید. چاقی عامل بسیاری از بیماری ها ،مثل دیابت،بیماری های قلبی،آرتروز و … است.اگر معمولا احساس خستگی می کنید با پزشک خود مشورت کنید.برخی از داروها اثر چاق کنندگی دارند.اگر پس از شروع یک داروی خاص دچار اضافه وزن شدید با پزشک خود مشورت کنید.

2- اگر احساس کسالت می کنید و بی انرژی هستید از همین امروز ورزش کردن را شروع کنید.فعالیت فیزیکی کیفیت زندگی را بالا برده و باعث افزایش اعتماد به نفس می شود.

3- بهترین را انتخاب کنید.باوجود اینکه همه ورزش ها خوبند ولی انجام یوگا برای باز یابی انرژی بیشترین تاثیر را دارد.باانجام یک جلسه یوگا در هفته پس از شش هفته احساس انرژی و نشاط فراوانی حاصل می گردد.

4- آب فراوان بنوشید.کم آبی باعث ایجاد کسالت و سستی در بدن می شود.نخوردن آب کافی هنگام انجام ورزش باعث احساس خستگی و عدم توانایی در کامل کردن حرکات می شود.

5- زود بخوابید.کم خوابی یکی از عوامل چاقی به شمار می رود.اگر عادت به خواب بعد از ظهر دارید ،خواب حدود 10 دقیقه برای بازیابی انرژی کافیست.بیش از 30 دقیقه خواب ، برای شما ایجاد کسالت کرده به علاوه خواب به موقع شبانه را مختل می کند.

6- ماهی بخورید . امگا3 موجود در ماهی باعث تقویت تمرکز در افراد می شود.
7- با ساعت بیولوژیک بدن خود همراهی کنید. برخی افراد صبح ها دارای بالا ترین حد انرژی خود هستند ولی برخی دیگر شب ها انرژی بالاتری دارند.

8- از میزان اضافه وزن خود کم کنید. تحقیقات نشان داده که حتی کاهش وزن جزیی در فرد باعث افزایش انرژی و کیفیت زندگی زیادی می شود.
9- فواصل غذایی خود را کاهش دهید. سعی کنید در فواصل کم،وعده های سبک غذایی مصرف کنید تا سطح قند خون شما ثابت باقی بماند.در این وعده ها از کربوهیدراتهای پیچیده مثل غلات کامل به جای کربوهیدراتهای ساده استفاده نمایید.

خاطرات یک پزشک

 

خیلی از مردم فرق بین توهم و هذیان رو نمیدونن. یا لااقل این دوتا رو جای هم بکار میبرن. اما هذیان به معنی عقیده ی اشتباهیه که با منطق اصلاح نمیشه. مثل همین آقایی که امروز توی مصاحبه بهم میگفت “قصد دارم سازمان ملل رو به ایران بیارم! چه معنی میده اونجا باشه و اینا”. خب طبیعیه که با هشت ساعت مصاحبه کردن و دلیل و مدعا آوردن٬ این بابا از عقیده ی خودش برنمیگرده. ما هم تلاشی برای این تغییر به خرج نمیدیم چون اصولن وظیفه داریم محتوای هذیانی رو نه تکذیب و نه تایید کنیم. بلکه همینجور میخ به طرف نگاه میکنیم تا حرفشو تموم کنه.

ولی توهم یا پریشان پنداری٬ درک بدون محرک حسی تعریف میشه. یعنی اینکه کسی چیزی رو ببینه یا بشنوه یا حتا لمس کنه٬ بدون اینکه واقعن چنین چیزی وجود داشته باشه. درواقع این تعبیر مغز هست که این طور سناریو سازی میکنه. البته نوع توهم در افراد مختلف با هم فرق میکنه. بعضی ها از توهم خودشون لذت میبرن و دوست ندارن اونو از دست بدن. مثل همین بابایی که مبتلا به نوع نادری از توهم به نام Lilliputian Hallucination بود. محتوای توهم بینایی اینا آدمهای ریزی هستن٬ درست مثل فلرتیشیا٬ گلم٬ بانکو و ایگل در کارتن گالیور.

یعنی یه عده آدمهای ریز رو میدید که روی میز گروه ارکستر تشکیل دادن و مشغول نوازندگی هستن. کار این بابا هم شده بود که روی صندلی بشینه و دست زیر چونه به این گروه ارکستر خیره بشه و با حرکت سر همراهیشون کنه. طبیعی بود که به شدت وابسته به توهمش شده بود و اصلن دوست نداشت که با مصرف دارو توهمش از بین بره. این بود که در برابر مصرف دارو مقاومت میکرد و میگفت که یه جور دارو بدین که این آدما نرن. پس اونوقت انتظار داشت با خوردن دارو ما از دوروبرش بریم یعنی؟ البته ما با این درخواست عرصه رو خالی نکردیم و ترجیح دادیم آدم کوچولوها رو محو کنیم. چه معنی میده اون ببینه اما ما نتونیم ببینیم؟ حالا که ما نمیبینیم اونم نبینه! بعدش دیگه فحش بود که نثار ما میکرد مبنی بر اینکه کجا بردین دوستای منو؟

البته همه در داشتن توهم اینقدر خوش شانس نیستن. مورد داشتیم که یه خانم چهل ساله اومده بود و شدیدن عصبانی بود و ظاهرن با یکی بگومگو داشت. بعد فهمیدیم خیلی وقته که با شوهرش درگیری داره و حالا هم دچار توهم شنوایی شده بود. یعنی صدای یه زن رو میشنید که دایم از شوهره تعریف میکرد و کارهای اونو براش توجیه میکرد. بدتر اینکه وقتی خانمه مخالفت میکرد بهش بدوبیراه میگفت. خانم بیچاره هم بیشتر اوقات مشغول گلاویز شدن با توهمش بود. به نظرم این خیلی بده که آدم از توهم خودش ضدحال بخوره. حالا اگه توهم مال یکی دیگه باشه باز تا حدی قابل تحمله. این خانم البته خیلی دلش میخواست از شر این توهم مزاحم خلاص بشه اما نمیدونم چی شد که بعد بیست و چهار ساعت شوهرش اومد و با رضایت شخصی همسرشو ترخیص کرد و برد! یعنی چی تو فکر شوهره بود؟ چه موجوداتی هستن اینا واقعن!

البته برای ما زیاد مهم نیست که طرف از توهمش راضی باشه یا ناراضی. تحت هر شرایطی ما اونو یه چیز زیادی میدونیم که باید برطرف بشه٬ حالا میخواد باشه هاله ی نور یا یه زن سیاه پوست با چشمای کور. اما اون چیزی که ما رو بیشتر نگران میکنه توهم امری هست. یعنی صدایی که به طرف دستور میده چیکار کنه و چیکار نکنه. واقعن نمیدونم این توهم به طور سخت افزاری از کجا منشا میگیره و کی پشت سرشه٬ ولی هرچی که هست چیز خیلی ضایعی محسوب میشه. چون تا حالا ندیدم محتوای این توهم امری٬ خیر متوهم خودشو بخواد. یا به مریض میگه که داروهای خودشو مصرف نکنه چون اینا یه مشت آشغاله٬ یا توصیه میکنه پنجره رو باز کنه و بپره پایین! مشکل اصلی اینجاست که بیمار خودشو متعهد میدونه که از این دستورات توهمی پیروی کنه و معمولن هم اینکارو میکنه. خیلی از جنایت هایی که بوسیله این آدم ها اتفاق میافته تحت تاثیر چنین توهمات ضایعیه.

مثل مریضی که دیروز دیدم. توهم این بابا خیلی با حوصله روشهای مختلف خودکشی رو براش توصیف کرد و ازش خواست که حالا یکی رو انتخاب کنه. اونم سلاح سرد رو انتخاب کرد و قصد داشت با یه چاقو کار خودشو بسازه. در اینجا بود که خواهرش سرمیرسه و طی یه عملیات غافلگیری٬ چاقو رو از چنگش درمیاره. اونوقت توهمش عصبانی میشه و به بیمار دستور میده که اول باید خواهر خودتو خفه کنی و بعد حالا ببینیم چی میشه. اینجا بود که بیمار به خواهرش حمله میکنه و قصد داشت با دستاش اونو خفه کنه. اما با جیغ و داد اون برادر بزرگتر سرمیرسه و بلایی سر بیمار و توهمش میاره که تا چند ساعت همدیگه رو نمیشناختن که کی مال کدومه!

اینجاست که آدم متوجه خطر داروهای روانگردان و توهم زا میشه. چون کاملن باعث صلب شدن اختیار طرف میشن و ممکنه در همون زمان کوتاه جنایتی اتفاق بیافته که تا آخر عمر نشه جبرانش کرد.

حالا که به اینجا رسیدیم بذارید اینو هم بگم که همه ی توهم ها در افراد بیمار دیده نمیشن و افراد سالم هم ممکنه تحت شرایطی توهم رو تجربه کنن. یعنی همه ی ما تجربیات توهمی داریم و کسی نمیتونه بگه من هیچوقت توهم نداشتم مگه اینکه دچار هذیان باشه. من که ترجیح میدم دچار توهم باشم تا اینکه متهم به داشتن هذیان باشم. چون هذیان در هر صورت یه چیز غیر طبیعیه. اما داشتن توهم الزامن به نفع بیماری نیست.

اما معروفترین این توهمات طبیعی حین به خواب رفتن یا بیدار شدن از خواب اتفاق میافتن. برای همه ی ما اتفاق افتاده که حین بخواب رفتن صدایی میشنویم و بیدار میشیم و دنبال منبع صدا میگردیم ولی چیزی پیدا نمیکنیم. یا با صدایی از خواب بیدار میشیم و فکر میکنیم خواب دیدیم.

دومین مورد وقتیه که سطح هوشیاری تغییر میکنه مثلن وقتی کسی در اتاق عمل داره بیهوش میشه یا برعکس داره بهوش میاد. من البته اینو تجربه نکردم ولی شنیدم کسایی میگن که مثلن حین بهوش اومدن مادربزرگ خودمو دیدم در حالیکه سالها پیش فوت کرده بود. یا خودشو خیلی سبک احساس میکرد و با بهوش آمدن دوباره سنگین شد. این جور توهمات در افراد عادی دیده میشه و نشانه ی بیماری نیست.

مورد سوم وقتیه که در محیطی قرار بگیرید که محرک های حسی شدیدن کم شده باشن. مثلن یه محیط خیلی تاریک که هیچ صدایی هم بگوش نرسه. اینجاست که مغز وقتی با کمبود محرک مواجه میشه برای خالی نبودن عریضه٬ خودش سرخود صدا و تصویر درست میکنه.

مورد چهارم هم در شرایط اضطراب یا ترس خیلی شدیده که ممکنه صدایی بشنویم یا چیزهایی رو ببینیم یا حتا لمس کنیم که وجود خارجی ندارن.

بنابراین اگر فقط در این شرایطی که توصیف کردم دچار توهم شدید میتونید به خودتون امیدوار باشید که هنوز از سلامت روان برخوردارید و جای نگرانی نیست. حالا شما هم اگر تجربه ی توهمی دارید یا داشتید برامون تعریف کنید فکر میکنم برای بقیه جالب باشه.

برترین جراح مغز و اعصاب آکادمی جهانی جراحان مغز و اعصاب جهان در سایت رسمی خود اعلام نمود که این آکادمی چهره ماندگار پزشکی ایران و جهان پروفسور مجید سمیعی را به عنوان برترین دانشمند و جراح مغز واعصاب جهان و برنده جایزه این آکادمی با عنوان Golden Neuron Award در سال 2014 انتخاب نموده است. 0

به گزارش گروه علمي،‌ پزشكي باشگاه خبرنگاران، این جایزه طی یک مراسم رسمی در تاریخ 11 اکتبر سالجاری در شهر وین و با حضور مقامات رسمی کشور اتریش و اساتید طراز اول جهان در رشته جراحی مغز واعصاب به پروفسور مجید سمیعی اعطاء شد.

لازم به ذکر است،ماه گذشته نیز طی مراسمی رسمی نشان علمی کشور قزاقستان و استادی افتخاری دانشگاه آستاراخان به پروفسور سمیعی اعطاء گردید و از وی جهت آموزش جراحان مغز و اعصاب این کشور دعوت به عمل آمد.

گفتنی است؛آکادمی جهانی جراحان مغز و اعصاب جهان در سایت رسمی خود اعلام نمود که این آکادمی چهره ماندگار پزشکی ایران و جهان پروفسور مجید سمیعی را به عنوان برترین دانشمند و جراح مغز واعصاب جهان و برنده جایزه این آکادمی با عنوان Golden Neuron Award در سال 2014 انتخاب نموده است.

پروفسور مجید سمیعی پر افتخارترین جراح ایرانی میباشد که دهها جایزه و مدال علمی بین المللی را در زمینه گسترش مرزهای دانش در حیطه علوم مغز واعصاب به دست آورده است.

همچنین در سال 2013 نیز از طرف نشریه معتبر ورلد نوروسرجری به عنوان برترین جراح مغز واعصاب جهان در سال 2013 انتخاب و دهها استاد و جراح تراز اول جهانی در خصوص خدمات شایان توجه وی به رشته جراحی مغز واعصاب در شماره ویژه این نشریه که به مناسبت انتخاب وی به عنوان جراح برتر جهان در سال 2013 انتشار یافت مقالات متعددی را به چاپ رساندند.

برای دیابت مرتبط با استرس درمان فردی موثر است

streess برای دیابت مرتبط با استرس درمان فردی موثر است

پژوهشگران درمانی را برای بیماری دیابت نوع دو بوجود آوردند که مکانیزم بیماری را نشانه قرار می دهد، این درمان مثل معالجات امروزی نیست که تنها نشانه های بیماری را نشانه قرار می دهند.

دانشمندان برای اولین بار از دانش مربوط به مشخصات خطر ژنتیکی هر بیمار برای درمان دیابت استفاده نمودند، این نوع درمان به طور کامل موجب بازیابی توانایی ترشح انسولین که به دلیل خطر ژنتیکی دچار اختلال شده بود، می گردد.

محققان دانشگاه Lund در سوئد در حال بررسی این نوع درمان بروی بیماران مبتلا به دیابت نوع2 هستند. این مفهوم که درمان فردی و اختصاصی برای هر بیمار براساس پروفایل خطر هر فرد انجام شود دارای پتانسیل زیادی است، به گفته ی دکتر Rosengren نتایج این تحقیق نشان می دهد این کار احتمالاٌ موجب مسدود شدن تأثیرات یک ژن خطر ساز رایج برای دیابت نوع دو می شود.

نقطه ی عطف این تحقیق مقاله ای است که در مجله ی Science در سال 2009 منتشر گردید.

در آن زمان چندین گروه تحقیقاتی از دانشگاه Lund یک واریته ی ژنی مشترک را در میان افراد مبتلا به دیابت نوع2 کشف کردند که موجب حساسیت سلولهای تولید کننده انسولین به هورمون استرس می شد. ادامه ی این تحقیقات نشان داد داروی Yohimbin که برای چندین سال از آن استفاده نشده بود به طور موثری از اثرات مخرب این ژن درحیوانات آزمایشگاهی و همچنین در آزمایشاتی که بروی سلولهای بتای انسانی انجام شده بود، جلوگیری می کند.

هنگامیکه از داروی Yohimbin استفاده شد ظرفیت ترشحی انسولین بهبود یافت. این واریته ی ژنی در میان افراد دیابتی شایع است، 30 درصد از جمعیت حامل آن هستند و این ژن در میان بیشتر بیماران مبتلا به دیابت نوع2 وجود دارد برای مثال از میان 400 هزار نفر مبتلا به دیابت نوع2 در سوئد، 40 درصد آنها حامل این ژن هستند.

دکتر Renstrom می گید: در حقیقت این داروی قدیمی این سفر را خیلی سریع پیموده است، این ماده در حال حاضر برای بررسی ایمنی و تایید استفاده از آن، در حال بررسی است. با توجه به شناخت مکانیسم بیماری و شناخت روش خنثی کردن آن واضح است که قدم بعدی آزمایش آن بر بیماران است.

در این مرحله دانشمندان از 50 بیمار مبتلا به دیابت نوع2 ثبت نام کردند، 21 نفر از آنها حامل این واریته ی ژنی نبودند در حالیکه سایرین حامل این ژن بودند. از تمام این افراد آزمایش تحمل گلوکز خوراکی گرفته شد که نشاندهنده ی میزان ترشح انسولین در پاسخ به مقدار اضافه ی قندخون است. نتایج قابل انتظار بود، ترشح انسولین در افرادیکه حامل این ژن خطر بودند 25 درصد بدتر از سایر بیماران بود.

پس از آن، به تمام شرکت کنندگان در این تحقیق یا داروی Yohimbin یا پلاسبو در سه موقعیت مختلف داده شد و ترشح انسولین آنها مجدداٌ مورد بررسی قرار گرفت.

دکتر Rosengren می گوید: داروی Yohimbin تأثیر این ژن خطر را خنثی کرد ظرفیت ترشح انسولین در حاملین این ژن خطر، پس از مصرف دارو مشابه با افراد فاقد این ژن گردید.

دکتر Rosengren می گوید برای کاهش عوارض جانبی این دارو باید در آن تغییراتی ایجاد شود. در این مورد دارو موجب افزایش فشار خون می شود و ما نیاز به استفاده ی همزمان از دارویی داریم که از افزایش فشار خون جلوگیری می کند. این ماده قبل از استفاده به عنوان یک دارو در کلینیک باید بروی بیماران آزمایش شود. صرفاٌ به لحاظ نظری، این دارو برای 40 درصد از بیماران مبتلا به دیابت نوع2 که حامل این واریته ی ژنتیکی هستند، موثر است.